Ik ben een groot fan van rommelmarkten, maar beter, nog brocante markten. Het is gewoon schatzoeken, zonder dat je weet waar je naar op zoek bent. Je weet pas wat een schat is, als je het ziet. En er is soms een hele dunne lijn tussen een schat en rommel. 

Ik hou van oude spulletjes. Vind ze esthetisch gewoon prachtig. Dat verweerde, die verschoten kleuren, het heeft geleefd en verteld een verhaal. Maar ik kijk ook met andere ogen, wat kan ik er op creatief gebied eventueel mee? Een blikje kan een kijkdoosje worden, oude kaarten kan je op borduren, de kaft van oude boekjes zijn geweldige ondergronden voor collages en oude lapjes zijn ook super veelzijdig. 

Als er dan een brocante markt op een kwartiertje van huis is en het is ook nog prachtig weer, dan ben je natuurlijk van de partij! Er waren 130 kramen beloofd, dus ik had er zin in!

Er was een kort pad met een paar kramen en even dacht ik dat ik bedonderd was met de beloofde 130 kramen, maar om een hoekje ging het gewoon verder! Mijn hart maakte een huppeltje, nog meer moois!

Even hier neuzen, daar neuzen, en dan stuit ik op de holy grail (voor mij) van een brocante markt: een kraam met oude papierwaren! Het liefst zou ik ongezien de hele kraam willen inpakken en meenemen, hier word ik zo ontzettend blij van! Maar uit ervaring weet ik ook dat dit soms prijzige items zijn. Dus ga ik behoedzaam te werk. Ik zoek in een bak waarin alles mooi is, toch iets dat er net even uitspringt. Waarom deze? Geen idee precies. Je moet iets en het is ook keuze stress. Niets is geprijsd. Dat is gevaarlijk. En vind ik lastig. Ik weet liever meteen waar ik aan toe ben. Kan ik meteen de afweging maken of ik het wil. 

Ik kies een stapeltje oude rekeningen. Ik neem ze mee en bekijk de rest van de stand. Ze hebben een geweldige kaartjes automaat waar ik maar niet eens van vraag wat hij kost. Maar zoooooo mooi! Even verder staat een oude houten doos met allerlei oude papieren en bouwtekeningen van blokjes. Ik zie meteen potentie. Zowel in de doos als in de papieren. Maar ook hier geen prijs. 

Dan begint het spannende gedeelte. Ik wil het stapeltje en de doos en moet naar de prijs vragen. Ik start met het stapeltje papier. Als ik die weet , kan ik een schatting maken van de doos. Het stapeltje rekeningen valt mee! Die is in de pocket. Nu durf ik ook de doos aan. Is de doos los, of is hij met inhoud? Wat wil je, vraagt de verkoper? Ik wil beiden antwoord ik met een grijns. Ik probeer mijn enthousiasme nog enigszins te verbergen maar vrees dat mijn gezicht een open boek is. Hij noemt een prijs. Ik vind hem acceptabel en koop zowel het stapeltje als de doos met inhoud.

Wat ga je ermee doen vraagt hij? Even twijfel ik, maar zeg dan: ik durf het bijna niet te zeggen… Je gaat het verknippen zegt hij meteen. Bijna beschamend zeg ik ja. Whatever makes you happy antwoordt hij! En dat is het beste antwoord dat hij geven kon!

Een paar stallen verder zie ik een geborduurde lap en zie daar meteen de kaft van een artbook in. Ik pak hem op, voel maar loop door. 10 seconden later loop ik terug. De lap trekt. Ik vraag de prijs, kan ermee leven en koop de lap. Opnieuw krijg ik de vraag, wat ga je ermee doen? En opnieuw antwoord ik, ik ga hem verknippen en de kaft van een boek mee maken. Heel even zie ik een schok in de ogen van de verkoopster. Of is het verbazing? Ze valt stil. Ik ook. Shit. Verkeerde antwoord gegeven? Volgende keer gewoon zeggen, ik ga hem ergens ophangen? Maar dan antwoordt ze, nooit aan gedacht dat je er ook iets mee kan doen! En ik slaak een zucht van verlichting. De verkoopster schudt enthousiast mijn hand na de aankoop. Ook zij keurt mijn daden goed!

Thuis bekijk ik mijn schatten nog een keer en word opnieuw blij van alles. Het zoeken is geslaagd, de schatten zijn gevonden. Whatever makes you happy. Yes, this makes me very happy! 

Je kent het gevoel vast wel. Je wilt iets creatiefs gaan doen maar wat ga je maken? Iets om neer te zetten, op te hangen of aan te trekken? En waarmee ga je aan de slag? Je hebt bakken vol met verschillende materialen die allemaal schreeuwen “kies mij, kies mij”!  En hoe harder alles schreeuwt, hoe moeilijker het wordt een keuze te maken. Waardoor je uiteindelijk wellicht gewoon niets doet en op social media gaat scrollen en bekijken wat je allemaal had kunnen maken maar niet hebt gedaan. Een scenario dat ik maar al te goed ken van de afgelopen jaren.

Om toch weer met verschillende materialen aan de slag te gaan heb ik de insteek veranderd. Ik bedenk niet wát ik ga maken, maar welk materiaal of techniekje me op dat moment aanspreekt. Ik wil aan de slág, niet persé iets maken. Het gaat me om het doen, niet om het resultaat. 

En dat geeft vrijheid! Want je interne criticus mag namelijk thuis blijven. Er valt namelijk niets te bekritiseren! Er is geen einddoel. Alleen maar spelen.  Alleen maar doen. En of en zo ja wat er uit komt, maakt helemaal niets uit!

Heb je dus zin om te knippen? Pak een tijdschrift en ga plaatjes en letters knippen. Wat je met al die knipsels gaat doen? Niet belangrijk! Daar gaat het niet om! En dat je intussen je spier geheugen traint is mooi meegenomen.

Heb je zin om te borduren? Ga steekjes maken in een lapje. En nog een paar en nog meer. Steeds dezelfde steek of heel veel verschillende? Je raadt het al: maakt niet uit!

En zo ging ik dus op zo’n besluiteloze dag zitten met mijn favoriete kleurtjes verf en een gelliplate. En gaan! Heel simpel en geen poespas. Gewoon aan de slag met verf. Daarna pakte ik mijn blik met dikke potloden en maakte eenvoudige patroontjes. Een streepje of cirkeltje, echt niet ingewikkeld. 

Ik ben een paar uurtjes heerlijk bezig geweest. Heel ontspannen, heel relaxed. Omdat er niets moest. Er kon dus ook niets mis gaan. Het ging immers om het proces! En als je zo lekker bezig bent, begint je hoofd vanzelf te verzinnen wat je allemaal met deze prints kan doen. De creativiteit vloeit rijkelijk ook al ben je “niets” aan het maken. 

Er ontstond een flinke stapel gekleurde papiertjes. Een stapel waar ik heel blij van werd. Dat was een bonus want het was niet het doel. Maar het was wel een hele leuke bonus!

Ik ben lang weg geweest. Maar hier ben ik weer. 

Na jaren hier aanwezig te zijn geweest om mijn creativiteit te delen, is het lang stil geweest. Niet alleen hier, maar ook in mezelf. Langzaam aan verloor ik het contact met mijn diepste zelf en dus ook mijn creativiteit.  

Geestelijke pijn uit het verleden (waarvan ik niets wist dat die er was) en fysieke pijn (waarvan het meer dan overduidelijk was dat die er was) verwijderden mij steeds meer van mijn innerlijke zelf. Uiterlijk leek alles oké, maar innerlijk was ik aan het overleven. Eat, sleep, work, repeat. 

Bij de diverse pogingen om hulp te krijgen voor de extreme vermoeidheid werd ik of niet serieus genomen of de overgang-kaart werd gespeeld. Maar die had ik toch al achter me gelaten? En dan denk je “laat maar” en sukkel je weer verder. Eat, sleep, work, repeat.

Mijn creatieve vlam doofde uit. Het enige dat ik nog deed, was lapjes met de hand aan elkaar naaien en borduren. Stapels mini quiltjes heb ik gemaakt. De één na de ander. En weer een quiltje af. Weer op de stapel. En borduren, het liefst rijen kleine streepjes, op die quiltjes. Heel meditatief. Maar doelloos. Compleet doelloos. Wat op zich prima is, creëren hoeft niet altijd functioneel te zijn. Integendeel, creëren kan juist heel helend zijn. Simpel weg iets maken met je handen kan heel veel zeggen over je geestelijke toestand. En die stapel quiltjes met al die geborduurde steekjes gaven uitstekend weer hoe ik me voelde: eat, sleep, work, repeat. 

Gelukkig kwam er vorig jaar een fantastische therapeut in mijn leven. Iemand die je serieus neemt, in je gelooft en je vooral ook weer in jezelf laat geloven. Er kwam een hoop onverwachte pijn omhoog en veel tranen zijn gevloeid, maar zonder regen geen regenboog! Het is hard werken maar het is het dubbel en dwars waard! Langzaam aan kom ik weer tot de kern van de zaak: mijn eigen kern! Tel daar een eenvoudige medische behandeling (ruggenprik voor een beknelde zenuw) bij op en en je ziet de zon eindelijk weer gaan schijnen. 

Ik voel de creativiteit weer borrelen en geniet daarvan. Het voelt als thuis komen want creativiteit hóórt bij mij! Nee, de lapjes en borduurgarens worden niet in een doos ver weg gestopt, maar er is wel weer ruimte daarnaast voor verf, papier, karton en al die andere geweldige materialen want creatieve keuzes maken kan ik nog steeds niet! Ik vind nog steeds heel veel technieken en materialen leuk en kan en wíl niet kiezen. Juist de afwisseling en combinatie van alles maakt en houdt het interessant. Alleen dat kan mijn creatieve honger stillen. 

Ik wil jullie dus weer meenemen op mijn creatieve reis en wie weet lopen we een stukje samen op. Zou ik gezellig vinden!

Ik ben lang weggeweest. Het is een lange weg geweest. Maar hier ben ik weer. Ready or not, here I come!