Schatzoeken
Ik ben een groot fan van rommelmarkten, maar beter, nog brocante markten. Het is gewoon schatzoeken, zonder dat je weet waar je naar op zoek bent. Je weet pas wat een schat is, als je het ziet. En er is soms een hele dunne lijn tussen een schat en rommel.
Ik hou van oude spulletjes. Vind ze esthetisch gewoon prachtig. Dat verweerde, die verschoten kleuren, het heeft geleefd en verteld een verhaal. Maar ik kijk ook met andere ogen, wat kan ik er op creatief gebied eventueel mee? Een blikje kan een kijkdoosje worden, oude kaarten kan je op borduren, de kaft van oude boekjes zijn geweldige ondergronden voor collages en oude lapjes zijn ook super veelzijdig.
Als er dan een brocante markt op een kwartiertje van huis is en het is ook nog prachtig weer, dan ben je natuurlijk van de partij! Er waren 130 kramen beloofd, dus ik had er zin in!
Er was een kort pad met een paar kramen en even dacht ik dat ik bedonderd was met de beloofde 130 kramen, maar om een hoekje ging het gewoon verder! Mijn hart maakte een huppeltje, nog meer moois!
Even hier neuzen, daar neuzen, en dan stuit ik op de holy grail (voor mij) van een brocante markt: een kraam met oude papierwaren! Het liefst zou ik ongezien de hele kraam willen inpakken en meenemen, hier word ik zo ontzettend blij van! Maar uit ervaring weet ik ook dat dit soms prijzige items zijn. Dus ga ik behoedzaam te werk. Ik zoek in een bak waarin alles mooi is, toch iets dat er net even uitspringt. Waarom deze? Geen idee precies. Je moet iets en het is ook keuze stress. Niets is geprijsd. Dat is gevaarlijk. En vind ik lastig. Ik weet liever meteen waar ik aan toe ben. Kan ik meteen de afweging maken of ik het wil.
Ik kies een stapeltje oude rekeningen. Ik neem ze mee en bekijk de rest van de stand. Ze hebben een geweldige kaartjes automaat waar ik maar niet eens van vraag wat hij kost. Maar zoooooo mooi! Even verder staat een oude houten doos met allerlei oude papieren en bouwtekeningen van blokjes. Ik zie meteen potentie. Zowel in de doos als in de papieren. Maar ook hier geen prijs.
Dan begint het spannende gedeelte. Ik wil het stapeltje en de doos en moet naar de prijs vragen. Ik start met het stapeltje papier. Als ik die weet , kan ik een schatting maken van de doos. Het stapeltje rekeningen valt mee! Die is in de pocket. Nu durf ik ook de doos aan. Is de doos los, of is hij met inhoud? Wat wil je, vraagt de verkoper? Ik wil beiden antwoord ik met een grijns. Ik probeer mijn enthousiasme nog enigszins te verbergen maar vrees dat mijn gezicht een open boek is. Hij noemt een prijs. Ik vind hem acceptabel en koop zowel het stapeltje als de doos met inhoud.
Wat ga je ermee doen vraagt hij? Even twijfel ik, maar zeg dan: ik durf het bijna niet te zeggen… Je gaat het verknippen zegt hij meteen. Bijna beschamend zeg ik ja. Whatever makes you happy antwoordt hij! En dat is het beste antwoord dat hij geven kon!
Een paar stallen verder zie ik een geborduurde lap en zie daar meteen de kaft van een artbook in. Ik pak hem op, voel maar loop door. 10 seconden later loop ik terug. De lap trekt. Ik vraag de prijs, kan ermee leven en koop de lap. Opnieuw krijg ik de vraag, wat ga je ermee doen? En opnieuw antwoord ik, ik ga hem verknippen en de kaft van een boek mee maken. Heel even zie ik een schok in de ogen van de verkoopster. Of is het verbazing? Ze valt stil. Ik ook. Shit. Verkeerde antwoord gegeven? Volgende keer gewoon zeggen, ik ga hem ergens ophangen? Maar dan antwoordt ze, nooit aan gedacht dat je er ook iets mee kan doen! En ik slaak een zucht van verlichting. De verkoopster schudt enthousiast mijn hand na de aankoop. Ook zij keurt mijn daden goed!
Thuis bekijk ik mijn schatten nog een keer en word opnieuw blij van alles. Het zoeken is geslaagd, de schatten zijn gevonden. Whatever makes you happy. Yes, this makes me very happy!
